Spełniłam swoje największe marzenie!

Przyszedł taki moment w moim życiu, że przestałam w siebie wierzyć. W to co potrafię, w to jaka jestem zdolna, ładna, mądra.. Po prostu przez kilka miesięcy zaraz po powrocie do rodzinnego miasta staczałam się coraz bardziej i bardziej. Nie robiłam kompletnie nic co mogłoby wróżyć jakieś dobre zmiany. Kolejne dni, godziny, minuty, sekundy mijały, a ja po prostu paląc papierosy przez otwarte okno na trzecim piętrze żółtej klatki schodowej odpływałam w wir swoich niesamowitych planów i marzeń. Jak teraz sobie o tym pomyślę to krew mnie zalewa. Codziennie ta sama monotonia, codziennie marnowany czas od rana do nocy i od nocy do rana. Codziennie niszczenie swojego organizmu od nowa i od nowa, coraz bardziej i bardziej, coraz więcej i mocniej. Zastanawiam się jak ja mogłam tak żyć. Nie robiłam kompletnie nic co wskazywałoby, że chciałabym coś zmienić. Chociaż w sumie było kilka prób, ale były one tak żałosne, że wolę o nich zapomnieć.

Najbardziej zadziwiające jest to, że tkwiłam w tym bagnie już tyle czasu, a wystarczyło mi tylko kilka tygodni, aby wywrócić swoje życie do góry nogami. Czuję się tak jakbym z pokoju o nazwie piekło przeszła przez drzwi z tabliczką  niebo. Dosłownie, i to w ułamek sekundy! Przez te kilka tygodni udało mi się wyjść, hmm.. może bardziej pasowałoby tutaj słowa zacząć walczyć ze wszystkimi problemami, udało mi się wstać z łóżka, znaleźć pracę, poznać wielu nowych ludzi, bo moje stare towarzystwo z ogromną chęcią wyrzuciłam do śmieci. No i co najważniejsze udało mi się spełnić swoje największe dotychczas marzenie! Przez kilka lat bałam się to zrobić i chyba nie miałam tak dużych predyspozycji do jego spełnienia, ale stało się. Wyprowadziłam się od mamy.

Z dnia na dzień wynajęłam mieszkanie, zaczęłam się pakować i nara. Byłam pełna obaw i może nadal trochę jestem, ale otaczanie się ludźmi, na których można liczyć i którzy wspierają Cię z całego serca dużo pomaga. Gdybym miała wrócić tam znowu to chyba bym się rozryczała jak małe dziecko. Teraz mam swoje miejsce, które mogę nazwać prawdziwym domem. Spokój, cisza, zero kłótni, niebo. Dzięki mojej wyprowadzce kilka problemów po prostu rozwiązało się samo. Teraz zadaje sobie pytanie: po co ja tyle czekałam?

Nadal mieszkam w tym samym mieście co wcześniej, tylko w lepszej lokalizacji. Nawet nie zdajecie sobie sprawy z jaką radością przyszło mi urządzanie się tam! Kocham tam wracać, zasypiać i budzić się. Uwielbiam sprzątać na tym kwadracie, bo to jest takie moje własne małe królestwo. Tak naprawdę mogłabym godzinami opowiadać o tym mieszkaniu. Jak trafiłam w internecie na ogłoszenie to po prostu wiedziałam, że muszę je wynająć. Było trudno, bo mama kompletnie we mnie nie wierzyła i nie chciała mi pomóc. Z jednej strony co chwilę powtarzała, że mam się w końcu wyprowadzić, bo ma mnie już dość, a z drugiej wtedy odradzała podpisywanie papierów.

Jednym z gorszych błędów jaki popełniłam było wracanie do starych schematów, ale największym to zwątpienie w swoją siłę i możliwości. Jak ja mogłam zapomnieć kim jest Poppy Miau? No jak? Teraz już nigdy nie zamierzam tego robić.

Cieszę się, że w końcu mogę podzielić się z Wami czymś dobrym. Wy też nigdy nie zapominajcie o potencjałach jakie w Was drzemią! Spełniłam swoje największe marzenie, więc czemu Wam nie miałoby się udać spełnić Waszych? Życzę lepszego 2017!

23.02.2016 - 01.08.2016 Part II

23.02.2016 - 01.08.2016 Part I

"Nie ważne ile razy upadniesz, ważne ile razy się podniesiesz".

Dwanaście miesięcy

Postanowiłam przestać się okłamywać i podjęłam w końcu decyzję. Z dnia na dzień powtarzałam sobie, że dam radę, że jakoś to będzie, przecież żyję, wychodzę z domu, spotykam się ze znajomymi, nie jest jeszcze ze mną tak źle. No właśnie "jeszcze". Zebrałam w kupę resztkę sił i motywacji, które gdzieś we mnie zostały i postanowiłam jechać do ośrodka. Pełna terapia trwa minimum rok. Właśnie ten długi okres pobytu tam był głównym powodem mojego wahania w podjęciu decyzji przez te trzy miesiące czekania na ustalony termin mojego przyjęcia. Nie oszukujmy się.. Jestem cholernie przerażona. To będzie chyba dotychczas największa zmiana, która nastąpi w moim życiu.. Jednak kocham to życie, kocham ludzi, którzy są jego częścią, kocham swoje zainteresowania, sukcesy, kocham mnóstwo innych jego aspektów. Posiadam naprawdę przewspaniałe wspomnienia i chcę zdobyć jeszcze milion razy więcej! Dlatego muszę spróbować sobie pomóc, chcę ratować swoje życie. Cały sztab specjalistów ustali dla mnie indywidualny plan leczenia. Ostatnią klasę technikum ukończę prawdopodobnie w jakiejś pobliskiej szkole, oczywiście zakładając, że facetka od matmy po sprawdzeniu zadań na zaliczenie, pierwszego semestru, z którego dostałam jedynkę wystawi mi w końcu pozytywną ocenę. Czekam też na wyniki praktycznego testu zawodowego. Mam wielką nadzieję, że zdałam go za pierwszym podejściem. To wiele by ułatwiało. Najbardziej jednak boję się tego, że kiedy już tam będę i zacznę przybierać na masie wszystko trafi szlag i wypiszę się na własne żądanie. Może większość osób, które właśnie to czyta nie potrafi pojąć jak głupie cyferki na wadze czy lekko zaokrąglony brzuch może tak bardzo wpływać na psychikę człowieka, ale uwierzcie mi na słowo to jest możliwe.. Mam dość tego, że waga jest wyznacznikiem "czegokolwiek", chcę to zmienić. Chcę prowadzić długie i szczęśliwe życie.

Chcę być w końcu zdrowa.

Sześć dni

Czuję się jakby ciążyło nade mną fatum albo po prostu miejscu, w którym żyję. Ostatnio poznałam naprawdę wspaniałych ludzi, ale w krótkim czasie wyjechali.. Serce mi się kraja myśląc o tym, że to tylko wiele kilometrów dzieli mnie od niezwykłych relacji, które mogłabym z nimi mieć na co dzień. Jeśli chodzi o osoby z mojego otoczenia to na początku wydawali się naprawdę fajni i wartościowi, ale większość z nich okazała się zupełnie inna i szybko zerwałam z nimi wszelki kontakt. Gdy zrobiłam sobie małe podsumowanie wszystkich wydarzeń z ostatnich kilku miesięcy dochodzę do wniosku, że porażki bombardują mnie z każdej ze stron. Nie piszę tutaj prawie w ogóle, bo po prostu nie mam ochoty pisać o tym jak jest chujowo i jak z dnia na dzień robi się coraz gorzej. Nienawidzę tego miasta. Czuję jakby to właśnie ono złapało mnie w swoje sidła, trzymało mocno i nie chciało wypuścić tym samym uniemożliwiając mi pójście do góry z tego dna, w którym jestem obecnie. To naprawdę przykre, że wszystko toczy się tak, a nie inaczej. Trochę się już w tym wszystkim sama gubię. Zostało mi tylko sześć dni.

Mam sześć dni, aby zdecydować czy próbuję podnieść się z dna tutaj, czy wypierdalam z tego miejsca minimum na rok i próbuję podnosić się z dna wiele kilometrów dalej.

Stresuję się coraz bardziej.

Jeszcze nigdy nie kazano mi podejmować tak trudnej decyzji. Nigdy.

"Uciec stąd! W jedną stronę chcę bilet, zjazd do bazy i tyle(...)"

Mogłam stracić życie

https://www.youtube.com/watch?v=SYM-RJwSGQ8

Znowu zabrała mnie karetka. Stojak na kroplówki, który mi przywieźli mogłabym nazwać prawdziwą świąteczną, przeładowaną wręcz ozdobami choinką. Kiedy wszystkie przeróżne płyny znalazły się już w moim wyniszczonym organiźmie oraz po wielu badanich, wystawieniu pieczątek na stercie papierów w końcu karetka odwiozła mnie spowrotem. Od czwartku spędziłam, aż pięć dni w łóżku. Cały czas spałam i wstawałam tylko, aby coś zjeść. To przerażające, że tym razem doprowadziłam się do takiego stanu, gdzie mogłam stracić życie. Teraz czeka mnie podjęcie kilku mega poważnych decyzji. Nigdy nie byłam w takiej trudnej sytuacji. Jest mi mega przykro, bo z mamą i resztą rodziny od Wigilii jestem w konflikcie. Nie mogę liczyć na wsparcie z ich strony. Jest naprawde ciężko. Mama nie zajrzała do mnie przez te pięć dni ani razu.. Nie spytała się nawet jak się czuje, a czuję się jakbym była nikim. Mam mega problemy z żołądkiem przez to wszystko, a na pierwszy obiad po moim powrocie ze szpitala zafundowali sobie leczo. Śmiechu warta jest ta cała "rodzina". Jedyne czego teraz potrzebuje to chwili spokoju..

Czy naprawdę warto odłożyć skończenie tego opstatniego semestru w szkole i zniknąć na minimum rok ze społeczestwa, ze swojego miasdta, ze swojego domu, ze swojego wojewóztwa, ze swojego życia i zamknięta w bardzo odległym mieście i z obcymi ludźmi zacząć uczyć się na nowo jak żyć, jak funkcjonować? Cholernie próbuję uwierzyć i tym samym przeistoczyć te myśli w realną prawdę, że poradzę sobie bez tego, że gdzieś w środku znajdę w sobie resztę siły, która mi została i będę się bronić jak tylko potrafię, że tym razem to nie skończy się przejażdżką ambulansem, tylko po prostu skończy się dobrze.

Przecież od zawsze dawałam sobie ze wszystkim radę, nie poddawałam się, udawało mi się dążyć do wszystkich swoich wyznaczonych celów to dlaczego teraz ma być inaczej? Jednak nigdy nie było tak trudno i skomplikowanie jak teraz. Multum wszystkiego na raz, a ja na zapleczu nie miałam żadnej tajnej broni pod ręką. Tym razem sprawa jest o wiele poważniejsza, bo walka toczy się o moje życie. Wóż albo przewóz jak to się mówi. Trzymajcie kciuki.

Na instagramie znajdziecie mnie o wiele częściej niż tutaj: https://www.instagram.com/poppymiau

Pomocna dłoń

Podczas drogi powrotnej do domu zauważyłam leżącego na środku chodnika człowieka.. Wszyscy go mijali. Gdy do niego dotarłam siedział już na kolanach i zbierał rozsypane gilzy papierosowe. Spytałam się Go czy wszystko wporządku, czy nic Go nie boli, czy potrzebuje pomocy. Powiedział, że nie oraz nikt mu pomóc nie może.. Czuć było od niego alkohol. Zbierałam te gilzy razem z nim i pomogłam mu wstać. Przynajmniej to mogłam dla niego zrobić. Ludzie przyglądali się całej sytuacji i nikt nic nie zrobił. Pierdoleni tchórze. Nie rozumiem jak można bać się pomagać!? Osoba uzależniona od alkoholu jest jakaś gorsza od reszty? Z takiego powodu nie zasługuje na pomoc? Każdy ma jakieś problemy, niektórzy błahe inni poważniejsze. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i nikt nie jest idealny. Mam wrażenie, że w ludziach z dnia na dzień coraz bardziej umierają morale. To przykre.

 NIE BÓJ SIĘ POMAGAĆ

Szkielet

Kolejny raz się zgubiłam. Dni mijały mi jeden po drugim. W szkole radziłam sobie nie najgorzej, nie miałam żadnych wielkich zaległości. Jednak teraz siedzę w pokoju i mam świadomość, że straciłam bardzo wiele. Najbardziej szkoda mi chyba czasu. Zmarnowałam go tyle na dążenie do czegoś przez co stracę go jeszcze więcej. W piątek wylądowałam w szpitalu. Tym razem to nie były tylko kroplówki, ale cała spędzona tam noc. Nawet nie jesteście w stanie sobie wyobrazić jak cudownie było w końcu przespać całą noc, tak na spokojnie. Zgłoszenie się na nocny dyżur kosztowało mnie wiele odwagi, ale i też wstydu. Jednak wstyd odłożyłam na drugi bok, bo życie jest dla mnie cenniejsze. Chcę po prostu żyć jak zwykła dziewczyna. Chcę jeść normalnie, nie stresować się, nie bać się jeść przy innych. Co z tego, że schudłam tak jak chciałam? Poprawka! Schudłam, aż za bardzo. Wszędzie wystają mi kości. Jestem chodzącym szkieletem. Przez ten cały czas znowu zapomniałam myśleć o sobie. O wiele łatwiej było mi zajmować się problemami innych. Teraz na nowo przypomniałam sobie na kogo mogę liczyć, kto jest prawdziwym przyjacielem. Mój organizm jest tak wyczerpany, że cały czas tylko śpię. Teraz potrzebuję tylko snu.

Tajemnicza sprawa w Gdyni

W poprzednim tygodniu musiałam jechać do Gdyni załatwić pewną sprawę, ale nie będę teraz o tym pisać, bo to moja mała tajemnica. Już długo się za to zabierałam, a teraz muszę poczekać jeszcze tylko tydzień i wszystko będzie zapięte na ostatni guzik! Spotkałam się ze znajomym, który pokazał mi świetne miejsca. Wiatr nie był dla nas łaskawy. Było okropnie zimno, no ale tak to już jest z naszą polską jesienią. Przeszliśmy się wzdłuż morza, a co do tego wiatru to przez niego mogłoby się wydawać, że mewy lewitują albo są na jakiś sznurkach! Do tego były tak nisko, że wystarczyło wyciągnąć rękę do góry i bez żadnego problemu mogło się je dotknąć! Weszłam w sam środek ich gromady. Podniosłam wzrok do góry i po prostu podziwiałam. To było dla mnie takie niezwykłe! Może jak się to czyta to nie robi to na nikim wrażenia, ale gwarantuję Wam, że gdybyście byli na moim miejscu to też byście się tak zachwycali. Potem pojechaliśmy kolejką linową na Kamienną górę. Kiedy siedziałam w środku tej kolejki to przez całą drogę miałam wrażenie, że zaraz przechyli się na lewą stronę i wszyscy zaraz pospadamy na sam dół! Adrenalina jest spoko. Widok po prostu przepiękny! Każdemu polecam, tym bardziej, że wjazd jest zupełnie darmowy. Znajomy zabrał mnie do fajnego baru jeszcze w Gdyni, a potem byliśmy na jeszcze jednym piwie w Gdańsku. Dobrze zrobił mi ten wyjazd. Tym bardziej, że był w dobrym towarzystwie. Ogólnie nie mogę doczekać się tego następnego piątku. Trochę się tym wszystkim cykam, ale dam radę. Niech ten tydzień już minie! No po prostu nie mogę się doczekać, jestem straszliwie podekscytowana!

Poppy Miau znowu optymistką?

Znowu zaczynam wszystko od początku. Po dwóch i pół roku rozstałam się z Aniołem. Piszę to tu, bo jakoś tak czuję się zobowiązana Was o tym poinformować. Czas leci dalej, nie zatrzymuję się. Powoli układam sobie wielkie plany na przyszłość. Parę dni temu złożyłam już wstępną deklarację z czego chcę pisać maturę. Jeśli w tym roku nieźle zacisnę zęby i pognam do przodu to moje ambitne plany się zrealizują. Chciałabym pójść na studia, gdzie dość trudno się dostać, ale pomyślałam sobie: 

Dlaczego nie mam spróbować, jeżeli komuś innemu się udało? 

Dlaczego nie miałoby udać się to właśnie mnie?

Więc waleczna Poppy właśnie wróciła! Ostatnio trochę nie nadążam, bo moje życie nabrało niesamowitego tempa. Czuję jakbym właśnie w tym momencie zaczynała żyć. Prawie codziennie chodzę po szkole do pracy, a kiedy zdarzy się, że mam wolne to wychodzę z domu, spotykam się z ludźmi! Nie siedzę już w pokoju oglądając jakieś seriale czy też po prostu leżąc pod grubą warstwą kołdry. Prawda jest taka, że przez ostatni czas byłam trochę aspołeczna. Czasami nawet bałam się spytać kogoś spotkanego na ulicy o godzinę.. Teraz odstawiam swoje lęki na bok i idę cały czas przed siebie, a przeszłość zostawiam w tyle. Czuję, że dużo mnie ominęło i muszę to nadrobić. Mam nadzieję, że Wy również zarazicie się moim optymizmem! Wysyłam dużo siły, dobrej energi, uśmiechów, uścisków i całusów!

Instagram mix & Good Luck Club

Nie jestem pewna czy wspominałam coś o powrocie do pracy tutaj na blogu, ale chyba raczej nie. No to muszę się pochwalić! Wróciłam do pracy z dziećmi. Pisałam już o tej pracy kiedyś. Miałam około roczną przerwę, ale w tym roku moja szefowa otworzyła kolejną salę zabaw dla dzieci w moim mieście. Od kiedy znowu zaczęłam tam pracować jestem pełna życia! Chodzę jakaś weselsza, radośniejsza i co najważniejsze mam mniej czasu na rozmyślanie o kaloriach, jedzeniu i centymetrach w talii.. Mam co robić popołudniami. Zamiast siedzieć w domu i rozmyślać o tym co zjeść, to siedzę w pracy, skacz,ę z dziećmi na trampolinie, pływamy w kulkach, bawimy się w tygrysy, rozmawiamy o Krainie Lodu i Minionkach! To najlepsza praca, którą w życiu miałam! Niestety muszę ograniczać się godzinowo, aby przez głupie polskie prawo nie zabrano mi alimentów od państwa (mój tata ich nie płaci).

Ostatnio miałam gorszy okres. Dość dużo siedziałam w domu bez chęci do życia. Nie miałam ochoty chodzić do szkoły i musiałam latać po lekarzach, robić wyniki i umawiać się do psychologów i psychiatrów. Przez trzy miesiące próbuję znaleźć kogoś dobrego, aby w końcu zacząć na poważnie terapię, ale oni odsyłają mnie z rąk do rąk jak jakąś zabawkę.. Mam już powoli tego dość.. Znowu mam anemię. To było wiadome, że prędzej czy później mnie odwiedzi, ale miejmy nadzieję, że jak najszybciej sobie pójdzie.

W wakacje przyjechała do mnie moja przyjaciółka Marcelina. Znamy się od piaskownicy! No, ale niestety los tak chciał i przeprowadziła się do Belgii. Te wakacje były wspaniałe! Jak wszystko dobrze pójdzie już w ferie zimowe spakuję walizkę i lecę do niej! Już nie mogę się doczekać, kiedy pójdziemy do jakiegoś belgijskiego supermarketu po lody Ben & Jerry's! Mam nadzieję, że do tego czasu będę mogła zjeść je i nie mieć po nich poczucie winy, bo mają dużo kalorii.. Ta bulimia jest okropna, Jedzenie jest wszędzie! Chudsze ode mnie osoby są wszędzie! Eh.. ale koniec takich smętów. Muszę dać radę, bo jak nie ja to kto? To moja walka i zamierzam ją wygrać! Jakiś czas chodziłam na siłownię. Czułam się naprawdę wspaniale! Do czasu, kiedy weszłam na wagę. Mam świadomość tego, że tkanka tłuszczowa zamieniła mi się na mięśniową, a razem z tym waga poszła w górę, ale kiedy ją zobaczyłam byłam przerażona. Najśmieszniejsze jest to, że ja to wszystko wiem.. Wiem, że codziennie się krzywdzę, że jestem słabsza i z każdym kolejnym dniem jestem bliżej śmierci, ale robię to nadal. Jednak muszę się pochwalić! Udało mi się trochę ograniczyć środki przeczyszczające. Trochę, ale jednak to zawsze coś.

Polecam siłownię Good Luck Club!

Sprzęt jest super! Obsługa bardzo miła, zajęcia niesamowicie motywujące i odpowiednio dopasowane w zależności od zaawansowania, no i jest ich naprawdę szeroki wybór. Uwielbiam też trzy sauny, do których zawsze chodziłam po treningu. Idealny odpoczynek dla całego ciała! Pozdrawiam też serdecznie właściciela, który umożliwił mi darmowe wejścia oraz który jest naprawdę świetnym gościem! Każdemu polecam zapoznać się z ich ofertą. Jedną siłownię znajdziecie w Starogardzie Gdańskim, a drugą w Gdańsku        ☛ www.GoodLuckClub.pl ☚

Piecz z Poppy! Tym razem ciasto miodowe

Ostatnio mam fazę na miód! Tym bardziej, że jakieś choróbsko mnie chyba łapie i gardło mnie boli, a miód niby na to pomaga. Więc gości na moim talerzu od kilku dni. Ciasto idealnie zapycha i jest smaczne! Zrobienie ciasta miodowego jest bardzo proste!

SKłADNIKI:

●500g+ mąki przennej

●1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

●140g cukru

●cukier puder, według własnego uznania

●3 łyżeczki sody oczyszczonej

●2jajka

●150g masła lub margaryny

●300ml miodu

●300ml mleka

KROK PO KROKU:

●Wymieszaj ze sobą mąkę, proszek do pieczenia, sodę, cukier, WSZYSTKO PRZESIEJ!

●Do rondelka dodaj masło i miód oraz postaw na ogień. Kiedy masło się rozpuści dodaj mleko. Odstaw na bok, aby ostygło.

●W miseczce roztrzep jajka.

●Wszystko do siebie dodaj. Dodawaj składniki stopniowo, wtedy łatwiej będzie Ci wszystko wymieszać!

●Masa wyszła mi za rzadka. Więc dodałam więcej mąki, dlatego przy wymienieniu mąki przy składnikach jest plus.

●Tortownicę o średnicy ok.28cm obłóż papierem do pieczenia. Musi on mocno wystawać nad tortownicę, bo ciasto bardzo Ci urośnie!

●Piecz w temperaturze 180Cᵒ około 1h, włóż patyczek, kiedy po wyjęciu będzie on całkowicie suchy ciasto jest gotowe!

●Pozostaw do ostygnięcia.

●Możesz też je jakoś ozdobić. Ja wycięłam sobie szablon róży i przesiałam przez sitko nad nim cukier puder. Potem dodałam go jeszcze trochę na boki i gotowe!

SMACZNEGO MOI KOCHANI!

Dajcie mi znać w komentarzu jakby ktoś spróbował je zrobić! Jestem ciekawa jak Wam wyjdzie!

Old punk never die

Za oknem można dostrzec wielkimi krokami nadchodzącą jesień. W torebce zaczęłam trzymać już parasol. Będę tęsknić za krótkimi spodenkami i bluzkami bez ramiączek! Pora zaopatrzyć się w ciepłe swetry i dobre książki. Pisząc dobre książki mam na myśli repetytory do matury.. To będzie ciężki rok. Teraz jest już ciężko, a co dopiero za parę miesięcy. Nie chcę teraz o tym myśleć.. Naprawdę, uwierzcie mi.

Top - Second hand
Spodenki - No name
Buty - www.sbys.pl
Pasek - Sinsay
Choker - www.click-six.com
Zegarek - www.choies.com
Torba - Woodstock'owy zakup ze sklepu Ebola
LOOKBOOK - http://lookbook.nu/look/7754334-12-9-2-15